Wij, arme wijnbloggers, behoren nog wel eens tot de gedepriveerden van het zo stereotype, maar toch ook wel mooie relatiegeschenk: een lekkere fles wijn. Zelden of nooit krijgen we eens een fles! Niet omdat mensen ons niet graag zien - dat hopen we toch - maar gewoon omdat kennissen of familie het niet aandurven je een fles cadeau te doen. Pijnlijk is dat. Niets zo erg als je flessen altijd maar zelf te moeten kopen. Schrijnend zelfs. Om van te huilen. En toch, u kent ons al langer dan vandaag: wij krijgen nooit eens een fles? Wel, dan geven we mekaar eens een fles!
1. Schielijk gedepriveerd, maar bewaard in innige herinnering.
Eens een goede fles krijgen van iemand, wie wil dat niet graag? Zelfs wij krijgen nog wel eens graag een flesje, tot grote wanhoop van familieleden en vrienden, want die denken al meteen: "O nee, daar een fles aan geven? Die vindt ie toch nooit goed. Want, nee, ik ken er niks van hoor ... ." Je kent dat wel. Als wijnliefhebber heb je het vast en zeker ook wel al gehoord. Spijtig toch, want als er nu iets is wat ik steeds op prijs blijf stellen, dan is het wel een onbekende fles of een fles met een verhaal aan, of, gewoon, een fles die met plezier gegeven is. Een fles wijn is immers zo'n geschenk dat zelfs wanneer het gegeven is en uit het cadeaupapier gehaald is nog steeds een geschenk blijft. Het is immers zo'n cadeau dat je je niet onmiddellijk kan toeëigenen, dat niet meteen een stuk van jezelf wordt en dus eigenlijk dat bijzondere iets blijft dat je van die ene persoon kreeg.
Welke wijnliefhebber heeft immers niet ergens in een hoek van de kamer een paar bestofte, lege flessen staan die hem voor een uur of twee aan het vertellen kunnen doen slaan. Soms zijn het alleen maar prijsbeesten, lege relieken van 'grote', peperdure crus die veelzeggend staan te pronken op een kast, liefst in volle licht. Daarmee kom je doorgaans niet veel verder dan ooh's en aah's, wat gewierook en gejubel. Van echte verhalen komt het zelden. Bij een ander soort wijnliefhebbers vind je daarentegen zowel 'grote' als 'kleine' wijnen ergens bijeengezet, niet te opvallend, als een reliekschrijntje dat niet teveel zonlicht verdraagt. Daar gaat het meestal om wat anders. Geen pocherige pronketalage, maar wel een paar bladzijden van het (wijn)leven van de wijngek die ze verzamelde. "Dat was die ene fles van oom x, die we met tante y en groottante z opdronken. Man, wat een fles ... en ervan genoten dat we hebben. Spijtig dat het zo snel voorbij was." Voorbij, maar toch nog steeds in de herinnering. Zelfs die persoon waarvan je ze kreeg, blijft aanwezig in je herinnering, al was het maar om het verhaal dat hij je vertelde bij die ene fles. Laat dat nu net het mooie zijn van gekregen flessen: dikwijls zijn het flessen met een verhaal, flessen die je doen terugdenken aan een geweldig moment of flessen die in zich de herinnering dragen aan een bepaalde persoon die ooit wat betekend heeft in je leven. Ik heb er zelf nog wel zo'n reeksje liggen: flessen die ik graag zou ontkurken, maar toch nog maar even laat liggen, wachtend op een bijzonder moment, flessen die er ondertussen al aan hebben moeten geloven, maar toch niet weg mogen of zelfs flessen waarvan je weet dat je ze nooit zal opendoen omdat de inhoud al passé is en toch houd je ze bij. Van die laatste heb ik er zo'n paar: flessen met een obscuur, aangevreten etiket, vast en zeker ondrinkbaar geworden. Ik koester ze echter, want ze doen me denken aan de naar zaagsel en aardappelen geurende kelder waarin mijn grootvaders werkbank stond en zijn wijnvoorraad stilletjes lag te rijpen.
2. Shockerende dorstlesser.
Wat voor fles geef je nu aan een collega-blogger, je weet wel: zo'n lastige mens die veel van wijn kent. Wel, ik moest er niet lang over nadenken. Vinama vergast ons al een goede twee jaar of zo op een eindeloos interessante stroom aan proefervaringen. Zowat alles lijkt zijn tong te passeren: van Bordeaux over oude Madeira tot - o ja - de allerlekkerste wijn van het westelijk halfrond: Savennières. Toen ik zijn blog nog eens doorscrolde viel me evenwel op dat er eigenlijk niet zoveel over Italiaanse wijnen gesproken wordt, en al helemaal niet over witte Italiaanse wijnen. Toen ik hem de fles overhandigde zij hij het nog eens: "Een witte Italiaan?! Daar ben ik benieuwd naar, want meestal is dat niet veel soeps." Gelijk heeft hij natuurlijk, maar toch maar voor een klein beetje. Toen ik besloot hem een witte Italiaan cadeau te doen liep het water me al meteen in de mond bij het denken aan de zalige Sauvignons uit de Friuli, pittige Ribolla uit de Colio, noterige oude Falaghina uit Campania, barokke Verdicchio Riserva's, weelderige Soaves of kraakheldere Gewürztraminers uit Trentino. Italiaanse witte wijn blijft nog steeds een goed bewaard geheim.
Dus, witte Italianen weinig soeps? Voor mij althans niet. Deze fles zou hem wel op andere gedachten brengen: een Bianco Trebez 2004 van Dario Princic, compaan en kameraad van Stanko Radikon en Josko Gravner, de 'amfora-guys'. Princic maakt zijn wijnen op dezelfde manier, zonder al teveel gepruts en geprul, met veel omzichtigheid en veel liefde. De Bianoc Trebez is een blend van Chardonnay, Pinot Grigio en Sauvignon Blanc, met een maceratie van maar liefst 6 weken en een langzame rijping op grote Sloveense eiken foeders. Het resultaat is - toch als je een goede fles hebt, een beetje het nadeel van dit soort wijnen - een shockerende, rijke wijn met duizelingwekkende diepgang en tegelijkertijd toch ook een souplesse die hem doet wegdrinken als een uitstekende dorstlesser. Geen allemansvriend en best wispelturig, dat wel, maar dat mag wel voor een jonge wijn van dit caliber. Ik karafeer hem eerst, want anders laat hij zich absoluut niet kennen en stoort de autolyserest nog een heel klein beetje. Ikzelf was meteen verkocht, wat Vinama ervan vond lees je hier.
3. Bittersweet almonds.
Er kwam ook een flesje mijn kant uit. Ik zou er eentje van disasterofwine krijgen. Ha! Een Oostenrijkse rode of een Duitser dacht ik, want dat zijn zijn stokpaardjes. De Pannobile van Heinrich van de Vlaamse Wijnbloggersbijeenkomst staat nog steeds in mijn geheugen gegrift: het soort wijn dat je overdonderend doet beseffen dat je wijncultuur er uitziet als een geurige Emmentaler. Het zou wel weer zoiets worden. Toch niet - enfin, toch een beetje wel -, disaster wist me te verrassen met een Domaine de la Janasse Tradition Côtes du Rhône Blanc 2007. Domaine de la Janasse kenden we wel van naam, maar ik had er zelfs nog nooit een wijn van geproefd. Vreemd eigenlijk, want met zijn meer dan 50 ha. is het niet meteen een domein dat je gemakkelijk over het hoofd ziet. Relatief jong, gestart door Aimé Sabon in 1973 en nu in handen van zijn zoon, Christophe, heeft het ondertussen een stevige reputatie opgebouwd in Châteauneuf du Pape. Vooral de rode cuvées worden dikwijls aangehaald als referentiewijnen voor klassieke Grenache-gedomineerde Chateauneufs. Wat meestal over het hoofd gezien wordt zijn anderzijds de witte wijnen die door Christophe en Aimé gemaakt worden. 
Hun witte Chateauneuf en Côtes du Rhône zijn evenwel dikwijls voorbeeldige wijnen in hun genre.
Witte Rhônewijnen - vooral uit het Zuiden dan - lijken wel dat eeuwige lot beschoren van steeds overschaduwd te worden door hun rode broertjes. Mijn eigen kelder is nu ook niet meteen een toonbeeld op dat vlak: een paar witte Chateauneufs en daarmee zijn we uitgepraat. Ik was dus wel benieuwd naar disasters flesje en moest me zelfs een beetje inhouden om het toch even wat kelderrust te gunnen. Eind deze week kon ik er echter niet meer aan weerstaan en trok het open bij een stoofpotje van pladijs. Wat me meteen opviel was de onctuositeit in het glas: Christophes witte Rhône, gemaakt van 50% Grenache, 15% Clairette, 15% Bourboulenc, 10% Viognier, 10% Roussanne, is niet meteen een dun wijntje, hetgeen verraden wordt door de dikke, olieachtige tranen en later ook in de mond door een - voor een witte wijn althans - bijzonder stevige body met de nodige barokke vetrolletjes. Ook de neus is niet meteen tenger te noemen: tot de nok gevuld met honing, witte bloemen die lekker hebben staan stoven in de zon en - aha erlebnis - een stevig puntje groene amandel samen met de complexe overtonen van zuiderse kruiden. Dat puntje van bittere, groene amandel ... ik krijg er dikwijls niet genoeg van. Het is zoiets wat je ook heel dikwijls in zuiderse Italiaanse wijnen aantreft, hetgeen hen uitermate geschikt maakt als volwassen maaltijdbegeleider. De neus was dus al een schot in de roos. De ampele mondvulling zet stevig aan met veel honing en witte bloemen, hier en daar zelfs een flash van gedroogd steenfruit en ja, onafwendbaar een fikse portie groene amandel op de tong uitwalsend in een haast zoute, dus uitermate mineralige finale. Ik begon al spontaan te knikken bij de eerste slok, hetgeen alle goeds betekent. Een krachtige, zeer moderne en in zijn jeugd al lekker complexe wijn. Parker beweert dat je ze in het eerste jaar moet opdrinken, maar ik zou hem met zijn mooie zuuronderbouw toch nog een jaartje of twee laten liggen of eens stevig karaferen. Merci, disaster! Een ontdekking van formaat.
Dit artikel werd geschreven in kader van de 8ste editie van de Vlaamse Wijnblogdagen. Andere ontdekkingen vind je bij de volgende leden:
- pvo over Wijngerds kelderduik op Wijnblog.be.
- Wijngerd verguld met een 'gekregen' fles, jawel! - Wijnmens gefopt met een flesje Blaye - Disasterofwine waagt enkele danspasjes op Noord-Italiaans ritme, allemaal op Ikwilwijn.be met als extra van de chef een meer dan adellijke Chinon.
- Wijnkennis en een oxydatieve 'kuskesdans'.
- Rick over de Grote Vriendelijke Reus van de Chenin op Château sans Pretention.
- Foodfan op Balkandrive in de keuken te Culinair Atelier.
- Vinama over - jawel - een oranje Italiaan.
- Gido Van Imschoot schenkt zichzelf nog liefst een tweede glas van Charlie Thévenets eersteling opWinetasting.be.
- En tot slot onze nieuwste schrijver: Stephane ruilt zijn geliefkoosde Gamay eens in voor een Zweigelt.
