Ha, je kent ze wel. Je bent ze vast wel al tegengekomen op beurzen, open-flesdagen, proeverijen, wijnmasterclasses: de pretentieuze proever. Het zijn telkens weer zo van die wijnkenners, die met veel omhaal en gegesticuleer duidelijk willen maken dat zij het toch allemaal beter weten dan die kudde wijnliefhebbers rondom hen, dat soort wijndrinkers waarvan zij, kenners, zich toch liefst mijlenver distantiëren ... .
Ik erger me altijd blauw aan dat soort mensen. Telkens ik ze bezig zie, denk ik weer: "Hoe kan je mogelijk nog meer opvallen?" Ondertussen ben ik getraind. Na het bezoeken van -tig proeverijen haal je ze er al uit nog maar voor je goed en wel binnen bent en je proefglas in de hand hebt. Met het hoofd in de nek, een ernst over het gezicht alsof het een begrafenis betreft, schrijden zij omgeven door een aureool van goddelijk licht door de wijndrinkende meute die geacht wordt de blik naar hen om te wenden en dan nederig de ogen neer te slaan. Als een pastoor die naar het offeraltaar gaat, steken zij liefst een eigen proefglas ten teken van onderscheiding een forse meter voor zich uit, pal voor de borst op een 50-tal cm onder de kin, als betrof het het vieste stuk vaatwerk ooit dat men liefst zo ver mogelijk van zich af houdt.
Die Heilige Ciborie van het degustatief genot moet dan ook gezien worden. In het beste geval gaat het om een reusachtige Riedel Sommelier, liefst zo'n voetenwasbak van een 4400/16 - de Barbaresco/Barolo/Bourgogne-kuip voor de mindere goden onder ons -, in het slechtste geval zo een miskleun van een Riedel-O of, erger nog, zo'n zilveren onding dat luistert naar de naam taste-vin. Als je denkt dat je het dan zowat allemaal gehad hebt, flasht daar plotseling een eigenaardig glanzend schijfje uit een broekzak dat met een elegante, zwierige boog een microseconde in de wijn gedoopt en al knikkend afgetikt wordt tegen de rand van het glas - jaja hoor 100% Barium-kristal, dat glas, dat hoor je meteen, niet? Middels enig driest, walrusachtig gesnuif wordt het hoog voor de ogen gehouden als was het de X-ray van 's mans prostaat waarop er wel of niet, onder begeleidend gesnuif, langzaam beginnend en exponentieel heviger wordend met het hoofd heen en weer geschommeld wordt op de uitgestoken gierennek. De clef du vin heeft zijn werk weer eens goed gedaan: dit is een bewaarwaardige wijn, denkt u ook niet?
Het kan nog erger: alsof dat nog niet genoeg is, heb je ook zo van die proevers die in groep komen en marcheren als de gevreesde bloedhonden van de SS. Ieder ander moet wijken. Ganse proeftafels worden Blitzkrieg-gewijze gemonopoliseerd en de wijnmaker - of in het zieligste geval iemand die uit liefhebberij gewoon komt helpen op de proeverij - wordt aan een gloeiend kruisverhoor onderworpen, waarvan zoniet zijn reputatie, dan toch het voortbestaan van zijn beide duimen zal afhangen. In heel wat gevallen gaat het hier zelfs over zo van die roze gepoederde, met kristal en parels behangen en naar heliotroop walmende slagschepen van 'Damiennes' der plaatselijke boerinnenbond, die als kwispelende chihuahuas hun in zwarte jekker en met hoed en bakkebaarden getooide proefmeester zelfs achtervolgen tot in het dichtstbijzijnde toilet.
Als je dat nog niet gruwelijk genoeg vindt, heb je ook nog die hardnekkige éénlingen, die liefst al een kwartier na de opening, met rode neus en schonkige gang van proeftafel tot proeftafel waggelen om daar al luidkeels aan de wijnmaker te laten blijken dat zij eigenlijk diens wijn beter kennen dan hijzelf. Zo eentje zal tot in het einde der tijden in mijn wijnproeversgeheugen gegrift blijven. Zoals het cliché wil: Ik herinner het me nog alsof het gisteren gebeurde. Een tweetal jaren terug, op de jaarlijkse grote proeverij van Ad Bibendum in de magazijnen van het bedrijf te Sint-Truiden, was ik vooral verrast door hun Oostenrijkse wijnen: 
zowel Christine Nigl, met haar Grüner Veltliners en Rieslings, als de gebroeders Velich van de domeinen Moric en Velich met hun sappige Blaufrankisch en hemelbestormende Chardonnays waren (en zijn nog steeds, wat mij betreft) de sterren van het Europese aanbod van Ad Bibendum. Toen er niet teveel volk aan de tafel van Velich stond, waagde ik een praatje met Heinz Velich over die toch wel aparte Blaufrankisch. Ik kende de druif niet zo goed, en wilde dus wil eens van de expert in kwestie horen wat er nu net zo speciaal is aan dit druivenras. Een gezellige en interessante babbel die plots ruw onderbroken werd door een arm met een Riedel-O die al bibberend onder Heinz' neus verscheen. "Shiraz!", riep het rood aangelopen mannetje dat aan de andere kant van de arm hing. Heinz gezicht vertrok tot een totaal verbouwereerd vraagteken. "Bitte?", probeerde hij. "Shiraz!", ging het weer van de andere kant van de tafel. "Shiraz? Excuseer, maar ik heb geen Shiraz", zei Heinz vriendelijk. "Yes, yes, but Shiraz!" Een wanhopige blik mijn richting uit ... . Dat had het mannetje gezien. Hij verschuifelde even zodat ie pal voor me stond en herhaalde luidkeels: "Shiraz! Shiraz, red Shiraz, grmbl ... ." "Eh, ...", begon Heinz. "No, Shiraz! Austria?", wees hij naar het bordje op de tafelrand, en overdreven duidelijk articulerend "Shi-rrr-azzz!" "Aber, Austria, das bedeutet Österreich", glimlachte Heinz minzaam, blij dat hij het misverstand begrepen had. "No Shiraz, grmbl?", probeerde het mannetje nog eens. Heinz haalde de schouders op en schudde zijn hoofd van nee. Het knorrige mannetje droop dan maar schoorvoetend af. Gelukkig, want als ie nog wat langer had geprobeerd, had ik 'm een (ge)weldadige dood doen geworden in de dichtstbijzijnde spuwemmer ... .
De proeverijen van Ad Bibendum zijn overigens meer dan eens erg de moeite. Hun aanbod concentreert zich vooral op de Nieuwe Wereld, maar volgens mij zitten hun meest uitgelezen wijnen in hun kleine Europese assortiment: Nigl, Velich, Moric, ... stuk voor stuk toppers uit Oostenrijk. Hun nieuwste aanwinst uit Duitsland, Schäffer & Zeter, is een pareltje qua prijs-kwaliteit, om nog maar van de ontelbare toppers uit Spanje in hun assortiment te zwijgen.
Buiten Europa is vooral het Nieuw-Zeelandse Seresin de moeite: mooie Sauvignon, maar vooral schitterende Pinot Noirs. Het is misschien alleen wat te betreuren dat de prijszetting van de gebroeders Monard soms wel een beetje exorbitant aandoet.
De eerstvolgende proeverij te Sint-Truiden heeft plaats op 27, 28 en 29.11.2009. Onder meer 15 wijnbouwers stellen zelf hun wijnen voor gedurende deze drie dagen. De moeite van een bezoekje waard, zou ik zo zeggen. En ... , geen paniek, er zijn steeds verzuipwaardige spuwemmers genoeg!
