In een ver en grijs verleden, toen ik nog kotstudent was in Leuven en plots kon beschikken over een eigen keldertje in de donkere krochten onder ons krot, ging ik studentgewijze shoppen in 'den IKEA'. En ja, raar maar waar, ik kwam met een wijnrek thuis. De dag zelf nog enthousiast gevernist, in elkaar gezet en enkele flesjes erin gelegd. 'Enkele' zeg ik wel. Het zag er zo een beetje miezerig uit: 10 flessen in een rek waar er 100 in kunnen. Dat rek moest dus vol.
Er zat dan ook niets anders op dan al die wijnhandelaars in het Leuvense af te schuimen ... tja, dan kwam je natuurlijk van een kale kermis thuis (nu is er gelukkig wel wat veranderd): een Vini France, waar men Viognier voor de naam van een chateau houdt en het kasboek er moet bijhalen om te weten wat er in huis is, de Italiaan in de Parkstraat die alles minstens aan het dubbel van de gewone marktprijs verkoopt en koppig blijft beweren dat Barolo uit Toscane komt, ... ik had mijn hoop al gesteld op de Wijn Kraal en het grasduinen in een paar supermarkten, tot ik dankzij my beerbluesbrother The Wineloft in Wilsele ontdekte: twee sympathieke zaakvoerders zonder pretentie, die wel eens graag een lekker glas drinken (liefst met een klant in huis), niet onder stoelen of banken stoppen dat ze zich laten adviseren door grote importeurs, maar toch op hun eigen goede smaak afgaan als ze uiteindelijk wijnen indoen. Ik kocht er al eens wat - ging steeds bijna tipsy de deur uit - kwam thuis trok een flesje open en ik was eigenlijk nooit teleurgesteld (het heeft meer dan een jaar geduurd eer dat wijnrek vol was!).
Ondertussen ben ik er al minstens een jaar niet meer geweest; verhuis, teveel werk, beetje lastige ligging voor iemand die gewoon in Leuven werkt ... kortom, excuses genoeg. Ik liep ook al een tijdje rond met het idee dat ik mijn gading niet meer zou vinden in hun assortiment: misschien waren de wijnen toch wat te gemakkelijk en zou ik ze gewoon 'correct' maar dan ook vervelend vinden. Ik was The Wineloft dan ook zo stilletjes aan vergeten. Tot ik laatst weer eens in de kelder dook en voor een wijn die bij Linguine all' Amatriciana paste. Traditioneel wordt daar een lichte rode wijn met krachtige zuren bij gedronken ... Barbera d'Asti dan maar? Ik moest nog wat flessen hebben die ik indertijd bij Jan had gekocht. Toen ik na wat graven uiteindelijk de flesjes terugvond en er eentje vastnam kwam er plots weer een wrak herinnering bovendrijven op de taaie brij van mijn stilaan vervagende en meer en meer op elkaar gelijkende herinneringen aan allerhande wijnexploten. Trillende lucht boven het asfalt, de dode geur van verrotting opstijgend uit de kalme vaart, vliegen, opwaaiend stof op het Artois-plein, ... een doorslaande pedaal en de steile klim - de Geraardsbergse Kapelmuur is er niets tegen - naar het Marie-Thumasgebouw in de geur van hete teer en mijn eigen zweet. Hijgend als Tom Boonen na een 'sprintje persen' stapte ik van mijn niet al te betrouwbaar stalen ros af en wankelde de ecclectische sfeer van The Wineloft binnen, waarop ik meteen begroet werd door Jan, die met een brede grijns op zijn gezicht tussen zijn dozen dook en riep: "Ik heb iets voor u, zie, en ik ga niet zeggen wat het is!". Nog voor ik goed en wel bij adem was, stond ik al met een glas in de hand. "Proef ne keer en zeg wat gij d'r van vindt". Deed ik dus. Knapperige, frisse neus, viooltjes, viooltjes, viooltjes ... nog nooit een rode wijn gedronken waar ik zo duidelijk viooltjes in kon herkennen. Mooi. En in de mond al niet minder knap: lengte, evenwicht, delicaat fruit, pittige zuren, strak. Verleidelijk zelfs zonder een spoortje wufte vrouwelijkheid. Een beetje androgyn misschien. Een ideaal zomers glas, zelfs meer dan dat: eerder een wijn om op een terras uren mee voor je uit te zitten staren. Zei ik dus ook, tot groot ongenoegen van de vertegenwoordiger (vr.) van Chais du Nord - ik kwam blijkbaar midden in haar afspraak binnengevallen - die er met een zuur gezicht en al zuchtend aan toevoegde: "Toch niet zomaar een terraswijn". Toen Jan de fles onthulde ging er bij mij ergens een belletje rinkelen: Tenute dei Vallarino, Barbera d'Asti, La Ladra, 2003. 'La Ladra', de naam van de cuvée was me bijgebleven: 'de dievegge', origineel, dat is het minste wat je kan zeggen. Ik vond hem wel mooi passen bij het androgyne karakter van de wijn, best erotiserend na een fietsrace door de bakerende hitte en zeker naast de nuffige Prada-groupie die hautain stond te snuiven. So UN-sexy. Op mijn opmerking "Ik ken die wijn van ergens", werd met een bitsige ferociteit aangevallen: "Nee, dat kan niet hoor", werd er met op elkaar geperste lippen geabdiceerd. Toen ik opperde dat ik erover gelezen moest hebben, weer datzelfde, gepaard met minachtend opgetrokken wenkbrauwen: "Nee, dat kan niet hoor."
Natuurlijk kon ik niet gelezen hebben dat Herwig Van Hove er in een Italië-2003-overzicht voor zijn lijfblad Weekend Knack over schreef: 'ontroerend goed!'. Neem die naam 'La Ladra' erbij en het feit dat Herwig dat nou niet op elke fles speldt die zijn kritisch verhemelte passeert en je begrijpt dat een mens zoiets voor minder in de kop geprent zou houden. En toch, "Nee, dat kan niet hoor". Bij de naam Herwig Van Hove, ging het Prada-popje weer aan het snuiven ofschoon haar ogen er een uiterst lege expressie op na hielden - *dat was toch die TV-kok met die onnozele Felice*, hoorde ik haar denken. Geen belletje dus, laat staan dat het zou gaan rinkelen. Er was NIET geschreven over die wijn, dat kon NIET, want wie had deze parel nu al kunnen proeven die door onze expert in situ in al haar generoziteit aan het wijndrinkende klootjesvolk werd geopenbaard? NIEMAND, nee, simpelweg NIEMAND. Daarop volgde een hele uitleg over Barbera d'Asti en het respectievelijke huis die kant noch wal raakte. Ach, anderzijds moet ik waarachtig beamen dat het best logisch was dat mijn epistemologische twijfel omtrent deze fles als utopische onmogelijkheid werden afgedaan: het Prada-typetje was niemand minder dan één van die Qualified People van Chais du Nord, die niet gewoon palet na palet flessen aan de klant verpatsen, maar wis en waarachtig "beschikbaar zijn", u zelfs "helpen bij het kiezen van krachtige marketinginstrumenten" op uw eigen maat en alsof dat nog niet genoeg is ook nog eens "een vertrouwensrelatie en verstandhouding uitbouwen die rust op de menselijke waarden van knowhow, dynamisme en eerlijkheid." Klein detail: "U kunt bij hen ook terecht voor een oordeelkundige wijnselectie voor uw zaak." Edoch, dat is slechts bijzaak hoor. Als eigen vleesgeworden marketinginstrument uw kleinhandelaars' klanten beledigen, dat is minstens hoofdzaak. Respect is natuurlijk geen menselijke waarde, oneerlijkheid in dit geval slechts een leugentje om bestwil en tja, knowhow spreidt je best ten toon door het woord knowhow lekker veel en lekker performatief te gebruiken ... .
Ik zie Jan nog steeds wat pijnlijk kijken en zich haast verplicht voelen me een kist mee te geven voor mijn drie flesjes 'La Ladra', die ene fles 'Bricco Asinari' (Vallarino's topcuvée) en een 'om te proberen' meegekregen flesje Anjou-Villages van Matignon. De goede man was zelfs nog zo vriendelijk om me af te zetten in het stadcentrum na het afsluiten van de zaak ... . Wat één fles niet allemaal kan bovenhalen. En dan krijg ik toch regelmatig te horen van mijn eega: "Ben je je flessen weer aan het opvrijen?" Nu ja, als het een Ladra is ... .
