Al eens een ossenoog gedronken? Nee? Nu ja, dat drink je niet bepaald elke dag ... zo'n ossenoog. Hetzelfde denken heel wat mensen ook als je het hebt over Turkse wijn. Die moet minstens aan de fantasie van de spreker ontsproten zijn, of uit een mysterieus toeval bestaan. "Je zal wel raki bedoelen", wordt er al gauw gezegd. "Nee, echt waar Turkse wijn. Heb ik met m'n eigen ogen gezien. Ik heb er zelfs gedronken". Rood, wit of rosé. Stil of bruisend, hij bestaat immers echt die Turkse wijn. Je kan er ondertussen eigenlijk zelfs niet meer naast kijken ... .
1. Na een Ilias hoort altijd een Odyssee.
12 april 2009 ... Cabernette en ik checken nog een laatste maal of onze caddies niet te overladen zijn en of we echt wel alles meehebben. 't Was inpakken in race-tempo, want Cabernettes doctoraat was nog maar goed binnen of het geharrewar voor onze nakende trouw stond alweer volop op het programma en op het werk lieten ze ons ook niet bepaald gerust. Colloquiummetje organiseren hier, artikeltje afwerken daar, abstracts1 schrijven, vliegtuigtickets boeken voor het volgende congres, ... en dat na een intense maandenlange durende periode van gezamenlijke stress. Cabernette, omdat ze - of all people!? - vreesde haar doctoraat toch niet op tijd gefinaliseerd te krijgen en, nog meer omdat ze nog niet wist hoe het beruchte 'zwarte gat' na het doctoraat ging worden ingevuld. Ikzelf natuurlijk simpelweg uit plaatsvervangende stress. Als ik onze agenda (Google-agenda, toch zo handig) er opnieuw op na sla, dan vraag ik we nog altijd af hoe we het laatste half jaar zonder al teveel kleerscheuren doorgekomen zijn ... . Nood aan een stressbreak dus. Maar die mocht niet teveel tijd in beslag nemen en vooral geen pecuniaire aderlating zijn. Wat rondgesnuisterd en dan maar gemikt op een last-minute all-in Turkije. Niet meteen ons idee van reizen, maar kom, er moest vooral platte rust op het programma staan. Natuurlijk, onszelf kennende was het te denken dat het niet al platte rust ging zijn wat de klok sloeg, maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen.
We beginnen in stijl, zelfs in de irritante chaos van ons nationale luchtvaartjuweel, Zaventem. Wat doet een culinair koppel in een tax-free met een oesterbar? Juist, een schoteltje creuses bestellen met een glaasje witte wijn erbij. De één een glas Chablis (het was een William Fèvre, maar vraag me niet meer welke cuvée), de ander een glas Sancerre van Henri Bourgeois. Geen wijnen om stijl van achterover te vallen natuurlijk, maar soit, het was kiezen tussen wat het aanbod toeliet. De Sancerre ging er als vaneigens het best bij. De zilte mineraliteit en de pure, vegetatieve aroma's harmonieerden alleszins beter dan die van de - wat mij betreft - deftig overeikte en alleszins te waterige Chablis. Ons culinaire reisaperitiefje viel evenwel zo goed mee dat we het een paar maand later, bij het begin van onze huwelijksreis, nog eens zouden herhalen. Het lijkt zowat snobish, maar het is gewoon ideaal om in de stemming te geraken. Wij waren helemaal klaar voor de boarding: Na wat - zoals altijd in Zaventem - wel enkele eindeloze kilometers rolband door een jungle van blèrende jung en jolige Hollanders leek, konden we eindelijk onze gordels veilig vastklikken
2. Turkey, here we come!
Ik moet bekennen: vliegen doe ik niet echt graag. Ik heb geen schrik om van te grond te gaan of zo (zeker niet in die betekenis
), maar ik vind vliegreizen steeds vervelend. Vooral korte-afstandsvluchten: ik zit er nooit op mijn gemak. Zelfs als ik een goed boek zit te lezen, hetgeen deze keer wel echt het geval was: ik vond een heruitgave van Nicolaas Klei's Over de tong voor een prikje in een bookshop in de luchthaven. "Meetsjoepen, die handel", dacht ik meteen en ik heb het me - zoals te verwachten was - niet beklaagd (maar daarover later zeker meer). Ondanks het feit dat een vriendelijke juffrouw achter de incheckbalie, mij al taxerend, plaatsen aan de nooduitgang gaf, zodat ik wat meer beenruimte had, was het onbehaaglijke vlieggevoel er toch weer. Zit ik in zo'n onding van een A330 van Airbus, bijvoorbeeld het type waar Thomas Cook en dergelijke mee vliegen, dan bekruipt het me steeds weer: dat tunnelgevoel. Net alsof je in een rammelende sigaarvormige bus in the middle of nowhere zit. Die benauwdheid is nooit paniekerig of zo, maar ik krijg altijd barstende hoofdpijn van dat geraas van de airco's, het getetter van de Teletubbie-achtig vrolijke vakantiekoppels voor, achter en naast je en, meestal tot overmaat van ramp, het gedrins (zo noemen wij dat in Limburg - ik ken geen beter woord) van een verwend rotjoch dat niet in een stoel kan blijven zitten. Nu ja, dat laatste zou ik nog ergens kunnen begrijpen: ik heb ook altijd het gevoel dat ik mijn benen tegen de tweede helft van de vlucht ter afwisseling beter eens in mijn nek zou leggen.
Het ergst van al blijft dat gruwelijke voer dat je in een vliegtuig altijd opgesolferd krijgt. Van die opgewarmde prut die eruit zou moeten zien (en waarschijnlijk ook smaken?) als pasta met één of andere ondefinieerbare rode saus en iets wat op kaas moet lijken (en is dat dan wel kaas? Kijk maar eens wat Wijngerd er onlangs over schreef). Walgelijk gewoon. Soms denk ik dat het goed is dat het zo herkenbaar naar de plactic smaakt waarin het opgewarmd is. Dat is bijna een geruststelling. Alhoewel, ... misschien zou je dan beter de plastic opeten. Waarom kunnen er niet gewoon wat verse broodjes uitgedeeld worden in een vliegtuig? Kost evenveel als zulke bakjes prut en is heel wat smakelijker.
Erger dan het eten is het feit dat je er zelfs nog niks fatsoenlijk bij te drinken kan krijgen. Laat alleen een glas degelijke wijn. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik met wat petnat-bubbeltjes van bv. een Puzelat van de grond kon! Ik zou er spontaan meer van gaan vliegen, telkens weer op wolkjes zweven en zeker minder grumpy aankomen op onze bestemming. Ik heb (gelukkig) wel al lang geen wijn meer geprobeerd in een vliegtuig. Binnenkort moet ik weer eens naar Berlijn. Ik zal het er voor jullie nog eens op wagen à la Gary Vaynerchuk.
Een reisepisode zonder wijn dus, maar daar zou gauw verandering in komen. Een wijnzot zoekt immers zelfs op de Noordpool nog naar drupje van zijn geliefd geestrijk nat ... .
3. Odyssee over de weg.
Laat 's avonds kwamen we aan in de landelijke luchthaven van Dalaman. Alles donker, zwoele lucht met zware wolken aan de einder en een paarse avondschemering, onze vlucht de enige die aankwam ter plekke. Lege, kale, gloednieuwe luchthavengebouwen, slaperige snorren van Turkse politieagenten achter de douanebalie, ... . Bevreemdend. Ik kreeg zowaar het gevoel in een parallelle wereld beland te zijn, een beetje zoals die in Daisnes De trein der traagheid. Een vreemd herfstig gevoel leek ons te overspoelen: alsof er een deel van de zonnige kracht in ons leven stilaan aan het afsterven was. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet waarvan dat gevoel kwam en ik kan het nog altijd niet duiden, maar ik weet - een glashard besef - dat er die dag wat onomkeerbaar veranderd is.
De bevreemding was evenwel snel gebroken: buiten stonden een viertal bussen met ronkende motoren te wachten op hun passagiers. Vandaar moest er immers nog een flink stuk gebust worden naar Marmaris, de mondaine badstad waar ons hotel gelegen was. We lieten ons inschepen en een goede vijf minuten later zwierden we de weg op. Letterlijk: 'zwierden we'. Turkse buschauffeurs zijn een begrip en die van ons was vast en zeker diegene die de trofee van dolste pedaalstamper van het jaar op zijn palmares had staan. In een razende vaart zetten we koers over lange, langs ravijnen en puinhellingen slingerende wegen naar de kust. Ik liet het aan me voorbijgaan en merkte het woedende gesjees alleen aan het voorbijflitsen van de wulps afgeronde contouren van het landschap, de ruwe bosschages en de her en der verloren gelegde cafeetjes waar Turkse mannen stilletjes voor zich uit zitten te staren bij een raki en een kop koffie in het blauwige neonlicht. Half duizelig en uitgehongerd kwamen we aan in ons hotel, het Mares Dolphin Palace, dat zo op het eerste gezicht veel Mares, maar weinig Dolphin en nog minder Palace was. Neckermann sloeg ons dan wel via een Frans verhakkelende, ronde Hollandse stewardess om de oren met allerlei pietluttige, onzinnige informatie en waarschuwingen over het niet te vertrouwen Turkse volk dat ons vast en zeker slechte excursies zou proberen aansmeren die we ongetwijfeld veel beter via hen deden (en dan meteen ook een reusachtige klad duurder betaalden), maar kwam er niet op dat toeristen die in de late namiddag vertrekken en dus pas rond half twaalf 's avonds uitgehongerd in hun hotel aankomen, misschien wel wat te eten wilden. Niets van dat alles. Gelukkig was er voor het personeel van het hotel - zo van dat onbetrouwbaar Turks volk, weet je wel - een maaltijdsoep voorzien, die broederlijk met ons gedeeld werd. Een ruwe, hartige soep, met allerlei peulvruchten, wat koriander en komijn. Neem daar wat onvergelijkelijk lekker Turks brood bij - aan een variatie die wel 'iets' ruimer is dan het zuurdesembrood dat je bij de Turkse/Koerdische bakkers hier te lande vindt - en je kan begrijpen dat wij meteen wel wat meer sympathie voelden en vertrouwen stelden in dat 'onbetrouwbare volk' dat blijkbaar beter de noden van een vermoeide toerist kon aanvoelen dan een ondertussen al -tig jaren bestaande touroperator ... .
Wij kropen moe en een beetje verbouwereerd in ons bed en werden een achttal uren later wakker door de zonnestralen die de dag aankondigden waarop we voor het eerst kennis zouden maken met Turkse wijn. En ja, voor je je de vraag stelt, die bestaat wel degelijk!
Wordt vervolgd.
1. Na een Ilias hoort altijd een Odyssee.
12 april 2009 ... Cabernette en ik checken nog een laatste maal of onze caddies niet te overladen zijn en of we echt wel alles meehebben. 't Was inpakken in race-tempo, want Cabernettes doctoraat was nog maar goed binnen of het geharrewar voor onze nakende trouw stond alweer volop op het programma en op het werk lieten ze ons ook niet bepaald gerust. Colloquiummetje organiseren hier, artikeltje afwerken daar, abstracts1 schrijven, vliegtuigtickets boeken voor het volgende congres, ... en dat na een intense maandenlange durende periode van gezamenlijke stress. Cabernette, omdat ze - of all people!? - vreesde haar doctoraat toch niet op tijd gefinaliseerd te krijgen en, nog meer omdat ze nog niet wist hoe het beruchte 'zwarte gat' na het doctoraat ging worden ingevuld. Ikzelf natuurlijk simpelweg uit plaatsvervangende stress. Als ik onze agenda (Google-agenda, toch zo handig) er opnieuw op na sla, dan vraag ik we nog altijd af hoe we het laatste half jaar zonder al teveel kleerscheuren doorgekomen zijn ... . Nood aan een stressbreak dus. Maar die mocht niet teveel tijd in beslag nemen en vooral geen pecuniaire aderlating zijn. Wat rondgesnuisterd en dan maar gemikt op een last-minute all-in Turkije. Niet meteen ons idee van reizen, maar kom, er moest vooral platte rust op het programma staan. Natuurlijk, onszelf kennende was het te denken dat het niet al platte rust ging zijn wat de klok sloeg, maar laat ik niet op de zaken vooruitlopen. We beginnen in stijl, zelfs in de irritante chaos van ons nationale luchtvaartjuweel, Zaventem. Wat doet een culinair koppel in een tax-free met een oesterbar? Juist, een schoteltje creuses bestellen met een glaasje witte wijn erbij. De één een glas Chablis (het was een William Fèvre, maar vraag me niet meer welke cuvée), de ander een glas Sancerre van Henri Bourgeois. Geen wijnen om stijl van achterover te vallen natuurlijk, maar soit, het was kiezen tussen wat het aanbod toeliet. De Sancerre ging er als vaneigens het best bij. De zilte mineraliteit en de pure, vegetatieve aroma's harmonieerden alleszins beter dan die van de - wat mij betreft - deftig overeikte en alleszins te waterige Chablis. Ons culinaire reisaperitiefje viel evenwel zo goed mee dat we het een paar maand later, bij het begin van onze huwelijksreis, nog eens zouden herhalen. Het lijkt zowat snobish, maar het is gewoon ideaal om in de stemming te geraken. Wij waren helemaal klaar voor de boarding: Na wat - zoals altijd in Zaventem - wel enkele eindeloze kilometers rolband door een jungle van blèrende jung en jolige Hollanders leek, konden we eindelijk onze gordels veilig vastklikken
2. Turkey, here we come!
Ik moet bekennen: vliegen doe ik niet echt graag. Ik heb geen schrik om van te grond te gaan of zo (zeker niet in die betekenis
), maar ik vind vliegreizen steeds vervelend. Vooral korte-afstandsvluchten: ik zit er nooit op mijn gemak. Zelfs als ik een goed boek zit te lezen, hetgeen deze keer wel echt het geval was: ik vond een heruitgave van Nicolaas Klei's Over de tong voor een prikje in een bookshop in de luchthaven. "Meetsjoepen, die handel", dacht ik meteen en ik heb het me - zoals te verwachten was - niet beklaagd (maar daarover later zeker meer). Ondanks het feit dat een vriendelijke juffrouw achter de incheckbalie, mij al taxerend, plaatsen aan de nooduitgang gaf, zodat ik wat meer beenruimte had, was het onbehaaglijke vlieggevoel er toch weer. Zit ik in zo'n onding van een A330 van Airbus, bijvoorbeeld het type waar Thomas Cook en dergelijke mee vliegen, dan bekruipt het me steeds weer: dat tunnelgevoel. Net alsof je in een rammelende sigaarvormige bus in the middle of nowhere zit. Die benauwdheid is nooit paniekerig of zo, maar ik krijg altijd barstende hoofdpijn van dat geraas van de airco's, het getetter van de Teletubbie-achtig vrolijke vakantiekoppels voor, achter en naast je en, meestal tot overmaat van ramp, het gedrins (zo noemen wij dat in Limburg - ik ken geen beter woord) van een verwend rotjoch dat niet in een stoel kan blijven zitten. Nu ja, dat laatste zou ik nog ergens kunnen begrijpen: ik heb ook altijd het gevoel dat ik mijn benen tegen de tweede helft van de vlucht ter afwisseling beter eens in mijn nek zou leggen.Het ergst van al blijft dat gruwelijke voer dat je in een vliegtuig altijd opgesolferd krijgt. Van die opgewarmde prut die eruit zou moeten zien (en waarschijnlijk ook smaken?) als pasta met één of andere ondefinieerbare rode saus en iets wat op kaas moet lijken (en is dat dan wel kaas? Kijk maar eens wat Wijngerd er onlangs over schreef). Walgelijk gewoon. Soms denk ik dat het goed is dat het zo herkenbaar naar de plactic smaakt waarin het opgewarmd is. Dat is bijna een geruststelling. Alhoewel, ... misschien zou je dan beter de plastic opeten. Waarom kunnen er niet gewoon wat verse broodjes uitgedeeld worden in een vliegtuig? Kost evenveel als zulke bakjes prut en is heel wat smakelijker. Erger dan het eten is het feit dat je er zelfs nog niks fatsoenlijk bij te drinken kan krijgen. Laat alleen een glas degelijke wijn. Wat zou het toch fantastisch zijn als ik met wat petnat-bubbeltjes van bv. een Puzelat van de grond kon! Ik zou er spontaan meer van gaan vliegen, telkens weer op wolkjes zweven en zeker minder grumpy aankomen op onze bestemming. Ik heb (gelukkig) wel al lang geen wijn meer geprobeerd in een vliegtuig. Binnenkort moet ik weer eens naar Berlijn. Ik zal het er voor jullie nog eens op wagen à la Gary Vaynerchuk.
Een reisepisode zonder wijn dus, maar daar zou gauw verandering in komen. Een wijnzot zoekt immers zelfs op de Noordpool nog naar drupje van zijn geliefd geestrijk nat ... .
3. Odyssee over de weg.
Laat 's avonds kwamen we aan in de landelijke luchthaven van Dalaman. Alles donker, zwoele lucht met zware wolken aan de einder en een paarse avondschemering, onze vlucht de enige die aankwam ter plekke. Lege, kale, gloednieuwe luchthavengebouwen, slaperige snorren van Turkse politieagenten achter de douanebalie, ... . Bevreemdend. Ik kreeg zowaar het gevoel in een parallelle wereld beland te zijn, een beetje zoals die in Daisnes De trein der traagheid. Een vreemd herfstig gevoel leek ons te overspoelen: alsof er een deel van de zonnige kracht in ons leven stilaan aan het afsterven was. Tot op vandaag weet ik nog altijd niet waarvan dat gevoel kwam en ik kan het nog altijd niet duiden, maar ik weet - een glashard besef - dat er die dag wat onomkeerbaar veranderd is.
De bevreemding was evenwel snel gebroken: buiten stonden een viertal bussen met ronkende motoren te wachten op hun passagiers. Vandaar moest er immers nog een flink stuk gebust worden naar Marmaris, de mondaine badstad waar ons hotel gelegen was. We lieten ons inschepen en een goede vijf minuten later zwierden we de weg op. Letterlijk: 'zwierden we'. Turkse buschauffeurs zijn een begrip en die van ons was vast en zeker diegene die de trofee van dolste pedaalstamper van het jaar op zijn palmares had staan. In een razende vaart zetten we koers over lange, langs ravijnen en puinhellingen slingerende wegen naar de kust. Ik liet het aan me voorbijgaan en merkte het woedende gesjees alleen aan het voorbijflitsen van de wulps afgeronde contouren van het landschap, de ruwe bosschages en de her en der verloren gelegde cafeetjes waar Turkse mannen stilletjes voor zich uit zitten te staren bij een raki en een kop koffie in het blauwige neonlicht. Half duizelig en uitgehongerd kwamen we aan in ons hotel, het Mares Dolphin Palace, dat zo op het eerste gezicht veel Mares, maar weinig Dolphin en nog minder Palace was. Neckermann sloeg ons dan wel via een Frans verhakkelende, ronde Hollandse stewardess om de oren met allerlei pietluttige, onzinnige informatie en waarschuwingen over het niet te vertrouwen Turkse volk dat ons vast en zeker slechte excursies zou proberen aansmeren die we ongetwijfeld veel beter via hen deden (en dan meteen ook een reusachtige klad duurder betaalden), maar kwam er niet op dat toeristen die in de late namiddag vertrekken en dus pas rond half twaalf 's avonds uitgehongerd in hun hotel aankomen, misschien wel wat te eten wilden. Niets van dat alles. Gelukkig was er voor het personeel van het hotel - zo van dat onbetrouwbaar Turks volk, weet je wel - een maaltijdsoep voorzien, die broederlijk met ons gedeeld werd. Een ruwe, hartige soep, met allerlei peulvruchten, wat koriander en komijn. Neem daar wat onvergelijkelijk lekker Turks brood bij - aan een variatie die wel 'iets' ruimer is dan het zuurdesembrood dat je bij de Turkse/Koerdische bakkers hier te lande vindt - en je kan begrijpen dat wij meteen wel wat meer sympathie voelden en vertrouwen stelden in dat 'onbetrouwbare volk' dat blijkbaar beter de noden van een vermoeide toerist kon aanvoelen dan een ondertussen al -tig jaren bestaande touroperator ... .Wij kropen moe en een beetje verbouwereerd in ons bed en werden een achttal uren later wakker door de zonnestralen die de dag aankondigden waarop we voor het eerst kennis zouden maken met Turkse wijn. En ja, voor je je de vraag stelt, die bestaat wel degelijk!
Wordt vervolgd.
