Je hebt zo van die weken dat er van deftige wijn helemaal niks in huis lijkt te komen: de ene wijn na de andere blijkt een waardeloos hoopje miserie, je haalt een nieuwe uit de kelder en die heeft kurk, een andere is compleet overrijp, nog één heeft een acetaatprobleem, ... zoiets is om te janken. Je hebt daarentegen ook zo van die weken dat de ene na de andere wijn je met een verzaligde glimlach achterover doet leunen in de zetel. Even kortstondig zicht op het wijn-Walhalla, even dat vineus orgasme, ... zou je niet beter weten, dan had je zoiets liefst elke dag meegemaakt.
Wel, de afgelopen week was er zo één. Niet dat elke wijn die we vorige week ontkurkten ons buiten ons zelf deed treden, maar er waren er toch wel enkele die ons in de hogere regionen deden vertoeven. Wat doe je dan voor een 'wijn-van-de-week'-contest? Het probleem met zulke verkiezingen is dat je hoe-dan-ook steeds enkele wijnen onrecht aandoet. Je vergelijkt er in feite op los: wit met rood, zoet met droog en alsof dat al niet erg genoeg is, komen de vele verschillende wijnstijlen die gangbaar zijn in ontelbare wijnstreken ook nog eens roet in het eten gooien, om nog maar te zwijgen van het samengaan van een doordeweeks gerecht met een bepaalde wijn of gewoon je eigen ingesteldheid. Dat laatste is immers geen fabeltje: je humeur en je fysieke coditie spelen dikwijls genoeg een veel grotere rol in het beoordelen van wijn dan je zelf nog maar zou durven vermoeden.
Enfin, wijn van de week? Laten we het deze keer eens Donna-gewijs op een top 3 houden. De onbetwiste winnaar was in elk geval een Emergence Côtes du Rhône Villages Saint-Maurice 1999 van Domaine Viret. Jaja, Viret, inderdaad de biodynamiekers pur sang met hun haast waanzinnig aandoende ideeën over cosmocultuur, de invloed van Egyptische geometrie op wijnrijping, enz. "Is dat weer zo'n kiwi-kiwi-ananaswijn?", wordt hier wel eens gevraagd. Of dat inderdaad zo is weet ik niet. Ik heb namelijk nooit de eer gehad de baarlijke zotten van le Clos du Paradis te ontmoeten, maar één ding staat vast: "hier wordt wijn gemaakt zoals je hem zelden ergens anders proeft". De finesse, gepaard met een ontzettend krachtige en precieze aromatische expressie, ... ik kom het zelden tegen. Het meest onbegrijpelijke aan deze grote cuvée is de jeugdigheid die zo uit het glas springt: blind zou je gezegd hebben dat je te doen had met een Côte-Rôtie van amper een jaar oud: cassis, viooltjes en wat cacao. Veel fraîcheur in de mond. En het belangrijkste: leeg voor we er erg in hadden. Ik denk dat ik het eerstvolgende probeersel van Philippe en Alain - de vinificatiekelder was toen nog in volle opbouw - nog maar een paar jaartjes rust ga gunnen in de kelder.
Onvolprezen nummer twee was zonder twijfel een Château de la Bizolière, Savennières 2005. "Récolté en surmaturité" zegt het schamele rugetiket van deze tweede château-wijn van Pierre Soulez. In de Loire vinden toch nog heel wat wijnmakers het niet nodig gepruts en slechte oogsten te verdoezelen door de rommel in een 'tweede wijn' te stoppen (er zijn streken waar dat wel even anders is). En wat voor een tweede château! De druiven mogen dan wel overrijp geoogst zijn, deze wijn is beendroog. Geen spoortje restzoet en wat meer is: geen alcoholdraak die na één slok gaten in je neus boort. Maar één conclusie: hier is een meester van de Chenin Blanc aan het werk geweest. Een vet mondgevoel, met veel rijpe kweepeer, wat zongerijpte citroen, citroengras en overduidelijke mineralige boventonen (oesterschelp). Lange afdronk, mooie structuur, met een tikkeltje typische bitterheid, zelfs een beetje tannineachtig gevoel: typisch Savennières dus, ondanks de moderne rondeur en de stevige body. Nu lekker, maar geen katje om zonder handschoenen aan te pakken: veel te jong, onstuimig, met rommelige kantjes hier en daar. Geen absolute topklasse (daarvoor mist hij finesse), niet gemakkelijk, maar binnen een vijftal jaar ongetwijfeld een mooie wijn.
Hekkensluiter in de weektop van dienst was een andere Loire-wijn: een Anjou Gamay 2006 van Laurent en Angelina Morin, twee wat verlegen wijnbouwers uit St-Lambert-de-Lattay, één van de Côteaux-du-Layongemeentes. Wijnen van het Domaine de la Gauterie koop ik zo ongeveer elk jaar op een vignerons indépendants-beurs. Ondertussen wordt het elk jaar een familiaal onderonsje, maar dat mag ook wel. De wijnen van Laurent en Angelina zijn stuk voor stuk wijnen met een exemplarische frisheid en elegantie, zonder dat ze daarom altijd grote wijnen hoeven te zijn. Deze Gamay was er zo eentje: geen grote wijn, wat frêle, maar sappig lekker en met getrimd vers Gamay-fruit. Soepel tot aan het eind, fris zuur, een wijn voor bij geperste kop, gekookte ham of carpaccio. Simpel, pretentieloos, maar fijn dorstlessend ... zulke wijnen mogen er meer zijn!
Wijn van de Week II - De fun, de hits!
