The Orbis of Wine

Net voor ik vertrok op mijn werk zoemde mijn broekzak. "Allez, wie moet me nu weer hebben. Ik ben net aan het inpakken. Gvd", dacht ik bij mezelf. Ik nam op, zag wie het was: "Ha, jongeman ...", zo weet mr. Winejockey meteen dat ik het ben. Meer nog, ik ben altijd in voor een half uur telefoongeklets met die kerel. Zelden zo kunnen zwansen als een oud wijf met een andere vent. "Weet je het al?", ging het aan de andere kant. "Weet ik wat al? Wat moet ik weten?"

1. De Godfather van les Sans-souffristes.
"Ben je de laatste twee uur op Facebook geweest?"
"Euh, ja." Ik had het net openstaan. Doe ik altijd voor ik vertrek.
"Waarom misschien?"
"Heb je Hans Dusseliers pagina gezien?"
"Euh, nee!?" Er zal toch niks met Hans zijn, flitste het door mijn hoofd. Facebook stond toch nog open, dus ik kon nog even snel kijken: "J’apprends avec beaucoup de tristesse la mort de Marcel Lapierre, ce formidable vigneron des vins nature. Je n'arrive pas à y croire! Ce soir, un GRAND MORGON en hommage à Marcel !!" Wat? Dat kan niet.
Tegelijkertijd, aan de andere kant van de lijn: "Marcel Lapierre is dood."
Ik kon het niet verder brengen dan een verontwaardigd: "Allez, dat kan toch niet. Marcel Lapierre, dat kan niet ... . Hoe kan dat nu?"

Marcel Lapierre, de godfather van les sans-souffristes, is niet meer onder ons. De man die de wijsheid van Jules Chauvet vertaalde naar de wijde wijnwereld gaf deze morgen de ongelijke strijd op tegen kanker, een slepende ziekte die hij voor zowat iedereen trots verborgen hield. Mr. Winejockey had nog de chance hem afgelopen zomer in levende lijve te ontmoeten en moest toegeven dat hij er ook niks van begreep: Marcel liep er kiplekker bij zoals altijd. Geen vuiltje aan de lucht. Integendeel. Ikzelf kan het nog altijd niet vatten, net als Hans misschien. Marcel leek zo ondertussen, ook al had ik hem nooit persoonlijk ontmoet, een vaste waarde geworden, iemand die er altijd was, is en zou zijn. Zijn flessen in de kelder ... ja, dat was gewoon gebottelde Marcel voor mij. Een beetje zoals een goede kameraad, die je maar heel af en toe ziet, maar waarvan het altijd goed is te weten dat hij er gewoon is.

2. Naturel, c'est par opposition.
Marcel was ook, zonder het te weten natuurlijk, de eerste die me echt bekeerde tot de natuurlijke wijn. (Voor hoeveel mensen zou hij dat niet geweest zijn?) Het begon allemaal met een Bianco Trebez van Dario Princic. 2003, 'k zal het nooit meer vergeten: dat meneertje met dat baardje van Ikwilwijn vond dat ik dat toch eens echt moest proeven. "Interessant", gaf ik te kennen. Hij snuffelde ook eens aan het glas en besloot dat deze niet was zoals hij hoorde te zijn. Plop, andere fles open. Man, dat was echt lekker. Enfin, toen ik die avond naar huis ging kreeg ik nog een flesje Beaujolais mee. Morgon welteverstaan. Dat moest ik maar eens opdrinken terwijl ik in Kermit Lynch zat te lezen. Zo gezegd, zo gedaan, de avond erna: flesje open, boekje open. Lezen en drinken. De telefoon: "En?", aan de andere kant van de lijn. "Ja, wel lekker, maar ik ben er niet zot van", zei ik heel eerlijk (zoals altijd). "Allez, gij", door de hoorn. Maar, wat wijnmens niet wist, was dat ik driekwart van de fles in de koelkast zette en de dag erna terug probeerde. Tja, bij pensen met wortelpuree. Op m'n eentje, want Cabernette zat in het buitenland op één of ander congres. Oeps, na een uurtje was die fles leeg. Gvd, waarom had wijnmens me daar nu geen tweede van meegegeven?
Dat was dus een Morgon van Marcel Lapierre. Het millésime weet ik niet meer, maar wat ik me nog altijd zal blijven herinneren, was dat dit voor mij de wijn was die me finaal over de streep haalde. Sindsdien ben ik verknocht aan dit sappig, druivig, eerlijk soort wijnen. Noem het 'natuurlijk wijn' als je wil, voor mij is het gewoon 'echte' wijn. Wijn die niet gemaakt is, wijn die zichzelf kunnen worden is. Of, zoals Marcel het zelf eens verwoordde in een videofragmentje op z'n website: "Le vin dit naturel, il n'est pas naturel puisqu'il est guidé. Mais, quant on veut dire naturel, c'est par opposition à industriel, technique, formaté." Simpele woorden, maar woorden die veel meer betekenen dan wat er staat. Net als Marcels wijnen: simpele wijnen, maar wijnen die veel verder reiken dan wat zo op het eerste gezicht in je glas hangt.
Marcel, wij vergeten je niet: je leeft verder in de wijnen van je eigen hand, van je zoon, van je volgelingen. Meer nog, je leeft verder in de gesprekken, het genot, het plezier van zovele wijndrinkers van de nieuwe generatie die je opnieuw een levend, oprecht product leerde appreciëren, een product met veel respect door mensenhanden gepuurd uit wat de natuur ons tegelijkertijd in al haar eenvoud en rijkdom te bieden heeft.
Merci, Marcel. On ne t'oubliera jamais.