The Orbis of Wine

Jaja, ik weet het wel: het is misschien een beetje blasé om weer eens met enig ennui te beginnen zagen over de jaarlijkse koophysterie. Maar, geef nu zelf toe, het neemt toch regelmatig absurde vormen aan. Zo absurd dat je er alleen maar om kan lachen of - en dat is erger - zo voorspelbaar absurd dat het ronduit irritant wordt. Hebt u de recente weekendbijlagen van onze vaderlandse roddelblaadjes eens doorbladerd? Nee? Wel, dan zal ik u even een kort overzicht geven: bubbels, bubbels en nog bubbels. Bubbels aan de kerstboom, bubbels onder de kerstboom, bubbels rond de kerstboom, bubbels in de kerstboom ... . Je kan geen weekendgazet openslaan of er staat wel een artikel in over Champagne, Cava of Prosecco. Vooral die twee eerste dan. Het lijken wel de obligate party-crackers. Zonder plop van een bubbelfles geen jolig feestje. Zonder knallen geen huichelige vrolijkheid.
Ik zou zo ondertussen - gewoon om dwars te liggen - de bubbels mijlenver verbannen van de jaarlijkse feestdis. Al dat obligate gebubbel en gebroebel, 't doet me terugdenken aan de verplichte zuipgelagen die we wel eens hielden om toch minstens al wat aangeschoten op een saaie fuif aan te komen. Dan had je er toch nog wat aan. Van die saaiheid merkte je dan immers niets meer omdat je zelf in een idioot lacherige stemming was. Het lijkt wel alsof die bubbels erbij moeten om net dezelfde reden: de gevreesde saaiheid van onze familiefeestjes te vergeten. Een glas Champagne Brut op het beleggersgezaag van nonkel Pier, een glas Cava naast de spataderjeremiade van Tante Georgette of een glas Champagne Demi-Sec bij het beurse geneut over 'dien goeie ouwen tijd' van heeroom Evarest ... . Stijgen de bubbeltjes naar ons hoofd - en dat gebeurt doorgaans nogal snel - dan kunnen we pas echt aan tafel gaan. Erfeniskwesties zijn vergeten, de minachting van de oudste pilaarbijter voor dat jong schoelie van een vuile sos is allicht vergeven en de kleinkinderwens van omoe en opoe wordt er alsmaar roziger op. De gemoedelijke elleboogafstand aan de feesttafel wordt plots best draaglijk. Er is wat nodig om een doorsnee Vlaamse Kerstkermis te doorstaan.

Ja, dat is wat bubbeltjes doen: de stemming zetten zonder dat we er vervaarlijk beschonken van worden. Daar kan je pas echt op rekenen. Geen één zal het laten afweten, want het zijn net die gasbelletjes die verantwoordelijk zijn voor het knallende startschot van alle feestgedruis, het plechtig tinkelend geluid in je kristallen flûte en het blijmoedige gevoel dat je vult na een half glas licht bruisend druivensap. Belletjes. Het gaat allemaal om de bubbels! Bubbels, what's in a name? Welke idiote wijnscribent heeft dat zeemzoeterige koosnaampje eigenlijk bedacht? Weer karakteriserend origineel natuurlijk: een platte leenvertaling regelrecht uit het Engels. Het zal vast wel op Frank Van der Auwera's palmares te schrijven zijn. Prosecco, Champagne, Cava, Crémant, Vonkelwijn, ... call me Bubbles, everybody does ... lekker eenvoudig: alles bijeengedraaid in een nietszeggende eenheidsworst. En toch zijn het inderdaad die zo vluchtige gasbelletjes die schuimwijnen organoleptisch onderscheiden van gelijk welk ander type wijn.

De opstijgende gasbelletjes bevatten namelijk koolzuur dat tijdens het gistingsproces werd gevormd. Afhankelijk van het vinificatieprocédé dat gevolgd werd, zijn die belletjes afkomstig van een eerste of een tweede gisting. Bij wijnen als Champagne, Prosecco en Cava zijn ze afkomstig van een tweede gisting, afhankelijk van het soort wijn op de fles (méthode traditionelle) of in een druktank (méthode charmat / cuve close). Het koolzuurgas dat door de gistcelletjes als een soort afvalproduct gevormd wordt, blijft nu gevangen in de wijn onder een redelijk hoge druk van 5 à 6 bar (vgl. de gemiddelde atmosferische druk is ongeveer 1,013 bar). Vandaar de knal en het gas dat net na het openen van de fles langzaam opstijgt uit de hals. Het koolzuur ontsnapt relatief snel aan de wijn, maar blijft even zichtbaar omdat het zwaarder is dan lucht en omdat het door de snelle gasexpansie extreem afgekoeld wordt (tot -100 °C!). Net die eigenschappen van het in de wijn opgeloste koolzuur (één fles Champagne bevat gemiddeld 5 liter CO₂) bepaalt de zo typische aromatische kwaliteit van een schuimwijn.
De belletjes koolzuur die ontsnappen aan de Champagne doen dat immers niet zonder meer. Er is wel wat voor nodig. Ooit vertelde een wijnvriend me eens tijdens een degustatie dat hij vroeger, vroeger, in een ver en grijs verleden als beginnende wijnliefhebber gelezen had dat wijnglazen onberispelijk schoon moeten zijn, want dat elk microscopisch kleine vuiltje de smaak van een wijn contamineert. Zoals dat gaat met beginnende wijnliefhebbers volgde hij die raad scrupuleus op. Enkele uren voor zijn eerste Champagne-proeverij aanvatte, waste hij zijn glazen nog eens grondig af - met bijna kokend heet water, zonder detergent, natuurlijk - en spoelde hij de hete glazen nog eens na met azijn om ze vervolgens onaangeroerd te laten drogen. Het resultaat was er naar: zijn wijnkameraden complimenteerden hem ampel met zijn brandschone, fonkelende proefglazen ... tot de eerste geut Champagne in het glas kwam. Haast geen belletjes, geen schuim en al helemaal geen mooie schuimkraag. Een ramp. Want hoe wil je nu Champagne proeven zonder belletjes? Of andersom: hoe komt dat nu dat er in net zo propere glazen praktisch helemaal geen geschuim en gebruis te bespeuren valt?


3. "Ober, een vuil glas graag!"
Wel, omdat een schuimwijn eigenlijk graag een vuil glas heeft. Ja, u leest dat goed: die elitaire champagne mag best in een smerige kuip. Nu moet u bij het volgende familiefeest uw glazen wel niet even buiten in de modder gaan rollen. Dat zou wat van het goede teveel zijn. Maar een paar stofjes in je mooie glazen mogen best blijven zitten tot ze in vloeibaar goud gedrenkt worden. Die kleine oneffenheden zorgen er namelijk voor dat de koolzuurbelletjes zich kunnen vormen en hun magie aan het werk kan. Denk maar aan de gegraveerde ring onderaan in een Duvel-glas: die heeft net hetzelfde effect. Om mooie bubbeltjes te krijgen boen je je glazen zelfs best nog eens even op met een schone, katoenen vaatdoek voor je het feest laat beginnen. Je gasten tevreden, want ze kunnen goedkeurend aanschouwen hoe proper jij je glazen wel op tafel zet. Jij tevreden, omdat je weet dat je schuimwijn mooi zal parelen. Het katoen laat immers microscopisch kleine vezeltjes achter die fungeren als een soort minuscuul kleine buisjes waarin de koolzuurbelletjes als op een lopende band aangemaakt worden. Dat heeft te maken met de vorm van de vezeltjes en processen die scheikundigen capilairwerking en het omzeilen van Van der Waalskrachten noemen. In feite komt het erop neer dat die vezeltjes de ideale broedkamers voor gasbelltjes vormen. Eens een belletje groot genoeg is, kan het ontsnappen aan het minibuisje en als de wiedeweerga opstijgen naar het oppervlak van de wijn. En zo gaat dat maar door, het één na het ander bubbeltje komt aan een razende snelheid tevoorschijn, zodat je van die mooie belletjeskettingen krijgt die opstijgen van de bodem tot bijna aan de rand van het glas. Pure magie.
De belletjes die opstijgen doorheen de schuimwijn in kwestie bevatten weliswaar niet alleen koolzuurgas. Als dat zo was, zou Champagne eigenlijk alleen maar een zurige CO₂-geur hebben. Een glas Champagne zou dan niet echt veel meer verschillen van een glas Spa Barisart. Maar, zeg nu zelf, dat is niet bepaald het geval, toch? Van de koolzuurbelletjes die opstijgen doorheen het vergiste druivensap wordt immers geen klein beetje geprofiteerd door een ander soort moleculen die chemici groeperen in de wat oppervlakkige klasse van de surfactanten, 'oppervlakte-actieve moleculen' in het schoon Nederlands. Deze moleculen hebben met elkaar gemeen dat ze spontaan de oppervlakte van een vloeistof, of toch alleszins de grens tussen een vloeistof en een gas opzoeken. Dat doen ze vanzelf omdat het kopje van de molecule in kwestie hydrofiel, waterminnend, is, maar het staartje helemaal niks van vloeistoffen moet weten. Het is zo hydrofoob als de pest. Zulke moleculen voelen zich dus niet bepaald als een vis in het water wanneer ze doorheen ons glas Champagne warrelen, ware het niet voor die aanlokkelijke koolzuurbelletjes die met de regelmaat van de klok aan hen voorbijsuizen. Daar klampen ze zich gretig aan vast zodat ze kunnen meeliften naar het oppervlak van de Champagne. En daar gebeurt pas echt het wonder.
Wanneer zo'n belletje bovenaan aan de oppervlakte van de vloeistof komt, spat het open met een geweldige knal. Maar goed dat het om zo minuscuul kleine belletjes gaat - gemiddeld bereiken ze maar een diameter van één vijfduizendste van een millimeter -, want het drinken van een luid knallend goedje zou zefs de allerbeste wensen nogal onverstaanbaar maken, denk ik zo. We horen ze wel heel fijntjes tinkelen, zeker als we ze uit een kristallen glas tot onze neus laten opstijgen. Een feestelijk geluid. Door de grote kracht waarmee zo'n opstijgend belletje openspat aan het vloeistofoppervlak worden er kleine drupjes vloeistof met een snelheid van enkele meters per seconde kort de lucht in geslingerd. Dat hebben we allemaal wel al eens gevoeld als we onze neus wat te dicht bij de rand van het glas brachten. Bij het in de lucht slingeren van die minidrupjes worden echter ook die surfactanten aan de lucht blootgesteld en worden ze dus waarneembaar voor ons reukorgaan. De openspattende belletjes catapulteren zo onder meer bepaalde vluchtige thiolen, andere complexe alcoholen, aldehyden en enkele organische zuren centimeters hoog de lucht in. En het is net dat wat schuimwijnen zo uniek maakt: je moet er niet mee walsen of geweldig aan zitten snuiven om hun aroma waar te nemen. Dat komt eenvoudigweg vanzelf naar jou toe. Appel- of citroenzurige aroma's (zuren), broodgistige geurtjes (thiolen), noterige aroma's (aldehyden), ... je zegt het maar, ze vullen je neusholte wel vanzelf. Meer nog, doordat het koolzuur zowel snel opgenomen wordt als redelijk gemakkelijk oplost in ons bloed, en net zoals elk gas, opborrelt naar de hogere regionen van een vloeistof bereikt het snel en uitbundig de hersenen. Dat ervaren we als een aangename, verfrissende prikkel in onze bovenkamer. Er is niet veel meer nodig om ons in een feestelijke stemming te krijgen ... .

Twee voorbeelden (minstens beluisteren met koptelefoon, niet op van die speelgoedcomputerboxen):

Nog altijd een beetje paraplu van een 40 uren lang durende dag die startte met hondengehijg in de oren en eindigde op het slaapwiegende ritme van een rumba, kan ik het toch niet laten van weer eens achter mijn truttige Dell te kruipen: na wat gepruts en geknoei - het ding is vast op een blauwe maandag in elkaar genaaid door een arbeider die nog een Stella-kater te verwerken had - voel ik me terug verbonden met de wereld. Er is precies zo wel het één en ander gebeurd in pover Belgiekske en anderzijds is er ook weer zo tergend veel hetzelfde gebleven. Welcome home, oh dear.¹

1. Florence Foster Jenkins in de kleutertuin.
Zelfs al was ik niet verwelkomd in de traditionele chaos in Brussel Nationaal door een stereotiep onbeschofte politieagent, dan had ik nog geweten dat er in kleuterland weer niet al teveel veranderd was. Gepakt en gezakt baande ik me een slingerweg doorheen het woud van richtingaanwijzers, reclamepanelen en knullige rommelboetiekjes in de ingewanden van onze aansluiting op het internationale luchtruim. Wat een wereld van verschil met de ruime, efficiënt georganiseerde luchthavens en het vriendelijke, professionele luchthavenpersoneel in dat grote land waar ik vandaan kwam. Ik liet het maar wat over me heen glijden. Met de dertien uur durende reis van Minneapolis tot Brussel nog vers in de kleren bleek dat geeneens zo moeilijk. Ik zou ook de rest van de dag, nog 16 uur lang, opblijven om de nefaste effecten van een jetlag enigszins te omzeilen, dus nodeloos energie verspillen was niet echt aan te raden.
Als je reist, dan ga immers je heel wat dingen relativeren of vanuit een ander perspectief bekijken. Kom je niet buiten je eigen land, dan moet België in sommige opzichten wel echt zo geweldig lijken als ons voorgehouden wordt. Onze plaats in de wereldpolitiek, onze welvaart, ons onderwijs, grote politieke beslissingen die we moeten nemen ... stuk voor stuk indrukwekkend. Maar reis je wat, dan blijken heel wat van die o zo bijzondere wapenfeiten even hol en ongestemd te klinken als de operarecitals van Florence Foster Jenkins. Even oubollig en absurd ook. Even burgerlijk en weerzinwekkend verwaand bovendien. Het gras is elders groener, ja, dat klopt vast wel, maar wij lijken wel op van dat plastiekerig, platgelopen kunstgras te leven waar een versleten cirkeltje, mooi centraal, onomwonden weggeeft waar we telkens weer met gusto onze schoenen staan wrijven om ze daarna in een eeuwig herhaalde sequens uit te doen en in te ruilen voor die gezellige sloffen met ruitjesmotief en geitenwollen nepvoering ... .
Het zal vast wel aan mij liggen, maar toen ik terugkeerde uit de door onze puberale media zo verguisde VS, leek het wel alsof ik een door algen overwoekerd aquarium binnenstapte. Nee, niet die altijddurende regen. Wel zuurstofloos, lauw en benepen. Hier en daar moet een bubbelend duikertje - met opgeheven rechterhand en gestrekte middel- en wijsvinger - een gorgelende, maar lege schatkist en een kakelend doodshoofd de indruk wekken dat het er goed toeven is. Slechts een venijnig loensende, slijmerige murene die luistert naar de koosnaam Didi moet af en toe de rust wat komen verstoren wanneer je een vin te ver op zijn terrein komt. Ik lijk wel teruggekatapulteerd in de tijd: weer een kolenboer op de beeldbuis die de Marseillaise niet van de Brabançonne kan onderscheiden, nog steeds x aantal duizenden (niet altijd zo) brave werkui waarvoor ik en u morgen weer een extra liefdadigheidscentje mogen bijtellen, opnieuw een vieux bète politique dat de kastanjes uit het vuur mag halen en nog maar eens een mouwpje breien aan de ondertussen wel stierlijk vervelende BHV-soap. Ik weet niet hoe dat met u zit, maar ik word daar onmachtig wanhopig en ziedend kwaad van. Je zou in 's hemelsnaam nog gaan geloven dat wij - ja, wij allemaal, u en ik meegeteld - dit inerte kleuterland, met zijn zelfzuchtige idioten als politici en opgeblazen kikkers van managers niet anders dan verdiend hebben.
Eerlijk gezegd: ik geloof dat ondertussen echt. De submorele speeltuinmentaliteit - "nee juffrouw, hij is begonnen" - van de doorsnee Vlaming en de Don Quixote-spelletjes van arrogante praatblazen die (ik citeer) gepromoveerd werden tot op het niveau waarop zij vakonbekwaam blijken, zijn zowat de basisingrediënten voor een strontvervelende en zelfs waanzinnig irritante Belgosoap geworden.
Pauvre Belgique, Baudelaire sterft opnieuw aan een eindeloos weergalmende hoonlach.

2. Een Belgische Bush?!
Met zulke uitspraken word ik vast en zeker beschouwd als een elitair en dus verwerpelijk stuk vreten dat maar al te duidelijk hangt naar platvloers Angelsaksisch imperialisme, hyperkapitalisme, Westers superioriteitsdenken, anti-multiculturalisme, en wat dies meer zij. U denkt maar wat u wil. U leest immers toch ook wat u wil. Zou ik zeggen dat er geen haar op mijn hoofd is dat er aan denkt mijn huidige stek in te ruilen voor een droom in het land van de vrijheid, u zou het toch niet onthouden. Want een selectief geheugen en een levensbehoudende afkeer van elke nuance hebben we allemaal. Niet? Ha! Daar kan ik alleen maar sarcastisch om lachen.
Of ... ik kan er ook echt wanhopig van worden. Zin hebben om dieper in mijn eigen vel weg te kruipen. Te zitten denken hoe ik, jij, zij, wij met gebonden handen en voeten aan de ketenen van onze welvaartstaat, ons geveinsd kritisch denken en onze hoog verheven pseudo-intellectualiteit daar wat aan kunnen doen. Als we er tenminste wat aan willen doen en niet lekker tevreden blijven met ons geregulariseerd, Biedermeierachtig poppenkastleventje. Daarover denken doe ik het best met een fikse pot bier of een sappig glas wijn in de hand. Erover praten met denkende mensen, erover discussiëren via mail met van die zeldzame zielen die niet wegkruipen onder de capôt van een schools leventje, maar observeren, interioriseren, verwerken en beleven. Dat gaat allemaal het best boven een goede maaltijd, rond een (enkele) lekkere flessen wijn, of een krat geassorteerde (echte) Belgische bieren.
In zulke crisimomenten - en ik mag me 'gelukkig' prijzen dat ik die nogal vaak beleef - drink ik met gretige teugen muziek, begraaf ik me diep onder een boek, grijp ik naar de fles. Ditmaal kwam ik thuis met een stevig Belgisch bier, een bier dat de heerlijke, duistere en rijke porters, stouts of gerstewijnen van menige Amerikaanse micro-brewery die ik de afgelopen week mocht proeven had moeten weerstaan. Het werd een Bush de Noël van Brouwerij Dubuisson uit Pipaix, met haar 240 jaar de oudste Waalse brouwerij in werking. Ik verwachte een diep, winters bier, maar kreeg eerder een  hartverwarmend, nogal alcoholrijk, diep koperkleurig bier van hoge gisting dat hoppig en tegelijkertijd zoet fruitig geurt. Het koolzuur prikt misschien wat in de neus, maar verstoort alleszins de aroma's van gedroogde kers, caramelpasta en kruidige hop niet. Niet mis, maar er is toch wat gebrek aan materie om de rijke alcoholstructuur en het hitsige koolzuur te counteren.

3. Pinguïn met whisky.
Met wat whiskyescapades ertussenin (Lagavulin 16, Auchentoshan Bourbon Cask en Glen Deveron 1999), een stukgelezen Murakami (After Dark) en een schijfje of wat Alban Berg trachtte ik de achterstand van de afgelopen week in te halen. Als je je vrouw eindelijk nog eens terugziet na enkele maanden siberische ontbering is er immers niet veel dat een schijn van kans maakt naast de ervaring van weerzien en beiden zijn. Ik mocht dus wel wat lees-, e-mail- en doorklikwerk verrichten, want bijkbaar had ik toch wat gemist. Niet alleen een fantastische proeverij bij Couvert Couvert, waarvan beide kornuiten in het ampelografisch venijn Rick en St Etienne verslag van uitbrachten, maar ook een goedbedoeld maar totaal onzalig uitgevallen weekendbijlageartikel over Beaujolais Nouveau van politiek-sociaal journaliste Kim Van de Perre. En neen, ik ben niet kwaad omdat ik als 'liefst anoniem blijvend' kenner AmORESE opgevoerd wordt. Een typfoutje is snel gemaakt, een zetfoutje snel herhaald - toch zeker in onze zo ontzettend professionele krantenredacties. Neen, een Vlaamsch-christelijke cathechismus heeft me een 'vergeven en vergeten' aangeleerd, dus dat doen we dan maar met spreekwoordelijke generositeit. Diezelfde christelijke moraal heeft me ook enige nederigheid geleerd, enig respect ten opzichte van andere mensen, zeker ten opzichte van diegenen die onze barmhartigheid en nog meer onze hulp behoeft. Ik kan het dus niet verkroppen dat DE tot wanhoop en soms zelfs tot zelfmoord gedreven Beaujolaisboer in dit artikel onder het mom van sensationele meewarigheid weer eens in zijn hemd gezet wordt. Van het stralende lichtpunt in de dark ages van de Beaujolais dat ik vermelde tijdens een meer dan een uur durend telefoongesprek met voornoemde De Morgen-journaliste, slechts één zinnetje. Een pietluttige verwijzing naar de bende zonder zwavel die verzuipt in een stinkend moeras van los aaneengeregen feitjes, onomwonden nagepraat en compleet gedecontextualiseerde citaten. Een prachtig staaltje Belgische wijnjournalistiek. Ik kom er nog wel op terug ... .
Na het derde glas whisky - drie dagen later, weliswaar - had ik eindelijk weer eens wat tijd veil om te gaan zwelgen in het prachtige proza dat enkele collegae-wijnbloggers afscheidden gedurende mijn afwezigheid. Ik las tot mijn grote vreugde dat 2009 een prachtig wijnjaar zou zijn in Duitsland. Niet goed voor mijn beurs, maar ... ik grijp nu al lipsmakkend spontaan naar die zalige 2007-Rieslings onder de keldertrap, dus die mogen snel aangevuld worden (eerst eens proeven toch!). Enkele clicks van Ikwilwijn verwijderd vond ik een aanstekelijk artikel van Rick over een Finger Lakes-wijndomein, een opkomende koudklimaatwijnregio in de VS. Ik had er niet zover vandaan gezeten en het er nog met één van Cabernettes kennissen over gehad. Toeval? Griezelig dan toch. Onder begeleiding van het unheimlich schone Hamburger Hornconcerto van György Ligeti stak pvo op zijn Wijnblog van wal tegen een zekere Mevr. Jansegers, die niet minder dan een wijnmakende, maar wel degelijk kwezelige Parker-non blijkt te zijn. Tja, het zal je maar overkomen zoiets tegen het lijf te lopen aan het begin van een proeverij. Voor mij zou de sfeer alleszins meteen verbrod zijn. Niet omdat ik wat tegen Mevr. Jansegers zou hebben - ik huldig het principe van godsdienstigvrijheid, weet u wel - , maar wel omdat ik allergisch ben voor pinguïns, al zeker als het dan ook nog eens domme pinguïns blijken te zijn die het leuk vinden ijsbeer Bob op te vrijen. Mijn innige deelneming, pvo. Drink er gerust nog een Cuvée des Quarantes op. Of beter: drink hem samen met mij op. Ik zal wel psychiater spelen en jij mag achteruitzakken in een knusse zetel ... .

4. Useless white noise ... .
De apotheose was deze keer echter weggelegd voor St. Etienne, niet bepaald een heilige, maar toch waarschijnlijk eerste diaken en martelaar van de echte (natuurlijke) wijnreligie. Sint Stefanus heeft er een handje van weg om de heilige huisjes van 's lands wijnfarizeeërs eens met wetenschappelijke grondigheid en retorische ongekunsteldheid welgemikt ondersteboven te trappen. Iets wat wij natuurlijk alleen maar met een duivels genoegen, monkelend en handenwrijvend kunnen aanschouwen (moehahahaha!). Bij het lezen van zijn blogpost verkrampte Amaronese spontaan in een onbedaarlijke lachstuip, liet zijn pijp - gestopt met Davidoff English Blend - vallen en verjoeg diens gederangeerde kat Pinot van de Vlaamse boereneiken zetelleun. Lap! Een gat gebrand in het mooie fluwelen colbertjasje van pa pijp met een wijnkelder vol dure Bordeaux (en ook wat Priorat, Calicabs en Chateauneuf-du-Pape). Staatgevaarlijk dat gepook en gestook van de Heilige Stefanus. Toch maar eens vragen of Skynet de banner boven St. Etiennes blog niet wil vervangen door 'Deze blog lezen brengt u en anderen rondom u ernstige schade toe' ... .
Je kan maar gewaarschuwd zijn. Maar dat is nog niet alles. Klik, en daar komen 28 reacties tevoorschijn (ondertussen 39). Wahaaaaaaaaaa, hilarisch! Een geweldige discussie over 'objectiviteit' en 'subjectiviteit' bij het beoordelen van wijn, enige Parkerapologieën en (gelukkig) ook een zalige badinerie van ene Rob de Gols (inderdaad Rob ...). De helft van de disputanten heeft het niet zo begrepen op subjectiviteit of objectiviteit of begrijpt er gewoon helemaal niks van, maar toch wordt er fijntjes op los geroepen en gekrakeeld. Zalig. Weten we ook meteen wat er bij de doorsnee Vlaamse wijn'kenner' en wijn'sommelier' leeft - jaja, Amaronese is een elitaire zak die het allemaal beter weet, so?! - of helemaal niet leeft ... . Die enkelingen die wel weten dat objectiviteit de hoer van het Verlichtingsdiscours is, die worden gewoon lekker genegeerd, want ja, je zou eens moeten gaan nadenken. Helemaal leuk wordt het wanneer er aan zelfuitgeroepen wijngoeroe en alom aanbeden Bodhisattva Robert - you call me Bob - Parker geraakt wordt. Dan gaan er een paar² steigeren. Met de voorbeentjes in de lucht ... en tokkelen maar op dat toetsenbord. Vermakelijk, echt waar. Ik vergat de er voor zijn 6 jaar toch al sterk geëvolueerde, maar onbeschaamd hedonistische Feudo Felice van Fattoria Fiammingha uit 2003 bijna bij. Nu opdrinken riep de fles, tussen Lulu's gegil door. Nu! Op je eentje, leeg, tot op de bodem, en dat was, ondanks de kat die helemaal doldraaide van Alban Berg's lekker hatelijke opera en er niet beter op vond van tegen de livingdeuren te chargeren, gebeurd voor ik er erg in had. Meer nog, marinerend in verse vijgen, kriekensap en herfstbos, had ik ondertussen al een elektronisch kattebelletje volgepend en per postduif naar St. Etienne gestuurd. Die riposteerde, zoals dat hoort in het hemelrijk, snel van antwoord en voor ik het wist gingen er ettelijke bladzijden geschrijf naar de Heilige Martelaar zonder Sulfiet. Ettelijke bladzijden vol Parker-laster, vol spam aan het adres van de Parker-akolieten, vol blasfemische prietpraat van een vuile ketter. Ik zal op vraag van enkelen die mij lief zijn u dit heidense geschrijf niet besparen. Useless white noise ... oh, let me down you till the very last drop.
En nu luidop: moehahaha!

Bronnen: Garou. On va tous mourir.


¹ Waarschuwing: het is in uw eigenbelang in deze post te lezen wat er staat, niet wat u denkt dat er staat. Als u daartoe niet bereid bent, leest u dit artikel beter helemaal niet.
² Allez, kom, laat duidelijk zijn dat ik in deze passage mensen die Parker genuanceerd verdedigen net niet viseer, de oudste wijnblogger van België incluis, wel de zovele anderen - niet noodzakelijk in de aangehaalde discussie - die er maar op los tetteren. Of ik het met hen eens ben, is nog wat anders, maar daar gaat het in deze niet over. Het gaat me hier om de teneur van zulke discussies, die doorgaans ronduit belachelijk is.